Αν η ζωή σου μετριέται σε likes, κάτι πάει πολύ λάθος - Μήπως ζούμε για την επιβεβαίωση των άλλων;

Ζούμε σε μια εποχή όπου η αξία της στιγμής μετριέται συχνά σε καρδούλες, reactions και αριθμούς κάτω από μια φωτογραφία. 

Τα social media, από εργαλεία επικοινωνίας, έχουν μετατραπεί για πολλούς σε καθρέφτη αυτοαξίας. Πόσα likes πήρε η ανάρτησή μου; Γιατί η δική μου φωτογραφία δεν είχε την ίδια απήχηση με των άλλων; Μήπως δεν άξιζε αρκετά;

Ζούμε σε μια εποχή όπου η κοινωνική αποδοχή έχει μεταφραστεί σε αριθμούς. Likes, followers, views. Ένα αθώο εργαλείο επικοινωνίας μετατράπηκε σταδιακά σε μηχανισμό μέτρησης αξίας. Και κάπου εκεί, χάσαμε το μέτρο. Εγινε πλέον επικίνδυνο. Και μην ξεχνάμε και τα πληρωμένα likes , σας ενημερώνω οτι κάποιοι πληρώνουν για αυτά , εσεις δεν το βλέπετε γιατί είναι κρυφεί εφαρμογή ,  εντυπωσιάζεστε !!! και αντιδράτε κάνοντας likes.

Σήμερα, μια ανάρτηση δεν είναι απλώς μια σκέψη ή μια στιγμή. Είναι δοκιμασία. Αν δεν «πάει καλά», γεννά απογοήτευση. Αν δεν επιβεβαιωθεί, γεννά αμφιβολία. Πόσα likes πήρε; Γιατί λιγότερα από χθες; Τι έκανα λάθος;

Αυτό δεν είναι επικοινωνία. Είναι εξάρτηση.

Η «μανία των likes» – ή αλλιώς η εξάρτηση από την ψηφιακή επιβράβευση – δεν είναι απλώς μια συνήθεια. Σε πολλές περιπτώσεις αγγίζει τα όρια ψυχολογικού εθισμού. Η ανάγκη για συνεχή αποδοχή, για επιβεβαίωση μέσα από αριθμούς, οδηγεί σε έναν φαύλο κύκλο σύγκρισης, άγχους και ανασφάλειας.

Το ίδιο ισχύει και με την εμμονή στη selfie. Όχι ως αυθόρμητη καταγραφή μιας στιγμής, αλλά ως σκηνοθετημένη απόδειξη ότι «ζούμε καλά», ότι είμαστε χαρούμενοι, επιτυχημένοι, κοινωνικά αποδεκτοί. Η στιγμή χάνει την ουσία της και αποκτά αξία μόνο εφόσον προβληθεί και επιβραβευτεί. Αν δεν ανέβηκε, άραγε συνέβη;

Το πρόβλημα δεν είναι η τεχνολογία. Είναι ο τρόπος που την αφήνουμε να ορίζει τη ζωή μας. Όταν η αυτοεκτίμηση εξαρτάται από την ψηφιακή ανταπόκριση των άλλων, τότε παραδίδουμε τη δύναμή μας σε έναν αλγόριθμο. Όταν η χαρά μας μειώνεται επειδή «δεν πήγε καλά» μια ανάρτηση, τότε κάτι ουσιαστικό χάνεται.

Η μανία των likes και η εμμονή με τη selfie δεν αφορούν τη χαρά της στιγμής. Αφορούν την ανάγκη επιβεβαίωσης. Την ανάγκη να φανεί ότι υπάρχουμε, ότι αξίζουμε, ότι είμαστε αποδεκτοί. Η ζωή δεν βιώνεται πια· σκηνοθετείται. Με φίλτρα, με πόζες, με χαμόγελα που σβήνουν μόλις κλείσει η κάμερα.

Και όσο περισσότερο κοιτάμε τις «τέλειες» ζωές των άλλων, τόσο μικραίνει η δική μας στα μάτια μας. Η σύγκριση γίνεται καθημερινότητα. Η ανασφάλεια κανονικότητα. Άνθρωποι όλων των ηλικιών εγκλωβίζονται σε έναν φαύλο κύκλο ψηφιακής επιβράβευσης, παραδίδοντας την αυτοεκτίμησή τους σε έναν αλγόριθμο.

Δεν φταίει η τεχνολογία. Φταίει η άκριτη χρήση της.
Όταν η αξία μας εξαρτάται από την ανταπόκριση των άλλων, τότε έχουμε χάσει τον έλεγχο.
Όταν η χαρά μας καθορίζεται από μια οθόνη, τότε κάτι βαθιά ανθρώπινο έχει χαθεί.

Η ζωή δεν είναι likes.
Δεν είναι stories των 24 ωρών.
Δεν είναι μια διαρκής προσπάθεια να αρέσουμε.

Δεν είναι selfies με χαμόγελα που σβήνουν μόλις κλείσει η κάμερα.

Η ζωή είναι οι στιγμές που δεν ανεβαίνουν. Είναι οι κουβέντες χωρίς κοινό. Είναι η παρουσία, η αλήθεια, η ουσία. Είναι το να ζεις χωρίς να χρειάζεσαι χειροκρότημα.

Είναι οι άνθρωποι που σε κοιτούν στα μάτια, όχι στην οθόνη.  

Hρθε η ώρα να κατεβάσουμε το βλέμμα από το κινητό και να το σηκώσουμε προς τη ζωή. Να σταματήσουμε να ζητάμε επιβεβαίωση και να αρχίσουμε να δίνουμε αξία στον εαυτό μας.

Γιατί αν συνεχίσουμε να ζούμε για τα likes, κινδυνεύουμε να χάσουμε αυτό που δεν αναπληρώνεται: την πραγματική ζωή.

άρθρο της Βασιλικής Ντουφεξή
Δημοσιογράφος – Επιχειρηματίας