Κάθε φορά που “φεύγει” ένας τηλεοπτικά γνωστός άνθρωπος, η αξιοπρέπεια μπαίνει στο περιθώριο - Άρθρο της Β. Ντουφεξή

Κάθε φορά που “φεύγει” ένας τηλεοπτικά γνωστός άνθρωπος, η αξιοπρέπεια μπαίνει στο περιθώριο.

Η απώλεια της Γωγώ Μαστροκώστα θα έπρεπε να αποτελεί μια στιγμή σιωπής, σεβασμού και ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Αντί γι’ αυτό, μετατράπηκε —για ακόμη μία φορά— σε τηλεοπτικό και διαδικτυακό υπερθέαμα, σε ένα αχόρταγο πανηγύρι «συγκίνησης» που δεν έχει καμία σχέση με πραγματικό πένθος και πολύ περισσότερη με την κυνική εκμετάλλευση ενός θανάτου.

Από το πρωί μέχρι το βράδυ, κάμερες, πάνελ και «ειδικοί» της εγχώριας παρακμής αναλύουν τι φώναξε η μητέρα της όταν έφτασε το λευκό φέρετρο στον ναό, τι φορούσε η κόρη της, ποια ήταν η έκφραση του συζύγου της, τι ψιθύρισε, ποιος έκλαψε περισσότερο, ποιος στάθηκε πού και ποιος ανέβασε ποια φωτογραφία στα κοινωνικά δίκτυα. Η ανθρώπινη απώλεια μετατράπηκε σε επεισόδιο reality χαμηλοτάτου επιπέδου.

Και όλα αυτά δήθεν στο όνομα της «ενημέρωσης».

Δεν πρόκειται για ενημέρωση. Πρόκειται για αισχρή καπηλεία νεκρού ανθρώπου. Για μια αδηφάγα βιομηχανία τηλεοπτικού συναισθηματισμού που τρέφεται από τον πόνο συγγενών και φίλων, αρκεί να εξασφαλίσει λίγα λεπτά τηλεθέασης, μερικά clicks και μερικές ακόμα ώρες δημόσιας υστερίας.

Το πιο εξοργιστικό, όμως, είναι ότι όσοι σήμερα αναπαράγουν ασταμάτητα κάθε λεπτομέρεια της προσωπικής της ζωής, κάθε φωτογραφία με κάθε λογής τηλεοπτικό πρόσωπο και κάθε στιγμιότυπο της δημόσιας παρουσίας της, μοιάζουν να αγνοούν ποια ήταν πραγματικά η ίδια. Η Γωγώ Μαστροκώστα απείχε έτη φωτός από αυτή τη χυδαία εμπορευματοποίηση του εαυτού της. Ήταν μια γυναίκα αξιοπρεπής, χαμηλών τόνων στην ουσία της, με ανθρωπιά και καλοσύνη που αναγνωρίζουν όσοι την γνώρισαν πραγματικά — όχι όσοι σήμερα στήνουν τηλεοπτικά μνημόσυνα κατανάλωσης.

Υπάρχει ένα όριο ανάμεσα στην είδηση και στην αδιακρισία. Ανάμεσα στον φόρο τιμής και στην αρπακτική εκμετάλλευση. Και τα ελληνικά μέσα, για ακόμη μία φορά, όχι μόνο το ξεπέρασαν, αλλά το ποδοπάτησαν χωρίς ίχνος ντροπής.

Ο θάνατος δεν είναι τηλεοπτικό προϊόν. Το πένθος δεν είναι content. Και η αξιοπρέπεια ενός ανθρώπου δεν μπορεί να γίνεται βορά σε μια βιομηχανία συγκίνησης που έχει χάσει κάθε μέτρο, κάθε ενσυναίσθηση και τελικά κάθε επαφή με την ίδια την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Γράφει η Βασιλική Ντουφεξή