Από το Βενετσιάνικο Όνειρο στο Αποκριάτικο Φιάσκο: Μήπως μια βροχή μας γλιτώσει από το φετινό ρεζιλίκι;

Το καρναβάλι στο Ναύπλιο υπήρξε για χρόνια μια ζωντανή γιορτή. Η πόλη γέμιζε χρώματα, στολισμούς, μουσικές, παιδικές φωνές. 

Τα σχολεία συμμετείχαν ενεργά με άρματα και θεματικές παρελάσεις, οι σύλλογοι προετοίμαζαν στολές μήνες πριν, οι δρόμοι πλημμύριζαν από κόσμο. Υπήρχαν υπαίθριες συναυλίες στην πλατεία Συντάγματος, αποκριάτικα δρώμενα για τα παιδιά, εργαστήρια μασκών, θεατρικά happenings στα στενά της παλιάς πόλης, ακόμα και αναβιώσεις με ιστορικό χαρακτήρα που έδιναν έναν ιδιαίτερο τόνο στο τριήμερο.Αλλά και μαγαζιά , ταβέρνες , καφέ γεμάτα από μουσική και χορούς , πόσο σημαντικές για τους επιχειρηματίες της πόλης αυτές οι ημέρες !!!!!

Και βέβαια, υπήρξε για χρόνια και το λεγόμενο «Βενετσιάνικο Καρναβάλι», μια προσπάθεια σύνδεσης με την περίοδο της Ενετοκρατίας. Θεωρητικά, η ιδέα είχε ενδιαφέρον: ατμόσφαιρα εμπνευσμένη από τη Βενετία, μπαρόκ κοστούμια, μυστήριο, θεατρικότητα. Στην πράξη όμως; Ελάχιστη ιστορική τεκμηρίωση, 10-15 άτομα να κυκλοφορούν χαζεύοντας τον ουρανό!!! Τόσο που φτάνει σε σημείο γελοιότητας,  καμία ουσιαστική δραματουργία, καμία επιμέλεια χώρου. Το να βαφτίζεις μια εκδήλωση «βενετσιάνικη» δεν την κάνει αυτομάτως και βενετσιάνικη. Χρειάζεται αισθητική συνέπεια, καλλιτεχνική διεύθυνση, σεβασμός στην ταυτότητα της πόλης. Διαφορετικά, καταλήγει σε έναν τίτλο χωρίς περιεχόμενο. 

Και φτάνουμε στο φετινό τριήμερο. Μια πόλη σχεδόν αστόλιστη , χωρίς διακοσμητικά στοιχεία αποκριάς,. Καμία ένταση, κανένας παλμός, καμία διάθεση υποδοχής επισκεπτών. Σε μια περίοδο που ο τουρισμός είναι κρίσιμος για την τοπική οικονομία, η εικόνα είναι απογοητευτική. Δεν μιλάμε για υπερπαραγωγές· μιλάμε για τα στοιχειώδη: φωτισμός, διακόσμηση, συμμετοχή σχολείων, κινητοποίηση συλλόγων.

Αντί για αυτό, προβάλλεται για ακόμη μία φορά το περιβόητο «σόου ντόμινο». Ένα θέαμα που θα μπορούσε, υπό προϋποθέσεις, να αποτελέσει δημιουργικό happening, μετατρέπεται σε μια αμήχανη, κακοσχεδιασμένη παρουσίαση χωρίς ρυθμό, χωρίς αφήγηση, χωρίς ουσία. Όταν λείπει ο σωστός σχεδιασμός παραγωγής, η τεχνική αρτιότητα και η καλλιτεχνική επιμέλεια, το αποτέλεσμα δεν είναι εντυπωσιακό· είναι αδιάφορο. Και το χειρότερο; Δεν αφήνει τίποτα πίσω του. Καμία μνήμη, καμία συγκίνηση, κανένα λόγο να επιστρέψει κάποιος την επόμενη χρονιά.

Το αποκορύφωμα της φετινής παρακμής είναι η απουσία καρναβαλικής παρέλασης. Χωρίς τη συμμετοχή των σχολείων – που παραδοσιακά αποτελούσαν τον πυρήνα της γιορτής – το καρναβάλι χάνει την ψυχή του. Όταν τα παιδιά δεν βγαίνουν στους δρόμους, όταν οι γονείς δεν ακολουθούν, όταν οι εκπαιδευτικοί δεν κινητοποιούνται, τότε δεν μιλάμε απλώς για «λιτό πρόγραμμα». Μιλάμε για αποσύνθεση.

Και εύλογα γεννιέται η αγανάκτηση: Πώς γίνεται μια πόλη με τέτοια ιστορία, τέτοιο σκηνικό, τέτοια δυναμική, να εμφανίζεται τόσο αδιάφορη απέναντι σε μια γιορτή που άλλοτε αποτελούσε σημείο αναφοράς; Πώς γίνεται να επαναλαμβάνονται τα ίδια λάθη, χωρίς αυτοκριτική, χωρίς βελτίωση, χωρίς όραμα;

Μπροστά σε αυτή την εικόνα, δεν είναι υπερβολή να πει κανείς – πικρά και ειρωνικά – μήπως μια βροχή μας γλιτώσει από το φετινό ρεζιλίκι; Γιατί όταν δεν υπάρχει οργάνωση, δεν υπάρχει έμπνευση και δεν υπάρχει σεβασμός προς τους δημότες και τους επισκέπτες, τότε το πρόβλημα δεν είναι ο καιρός. Είναι η νοοτροπία.

Το καρναβάλι δεν είναι απλώς μια εκδήλωση. Είναι δείκτης πολιτιστικής ζωντάνιας. Και φέτος, δυστυχώς, ο δείκτης αυτός δείχνει κόκκινο.

άρθρο της Βασιλικής Ντουφεξη